Πολιτισμός

Συνέχεια προβολών σε Μεταξουργείο-Αχίλλειο με την αληθινή ιστορία της συγγραφέως Λι Ίσραελ

Με την ταινία «Θα μπορούσες ποτέ να με συγχωρέσεις;» σε σκηνοθεσία Μάριελ Χέλερ συνεχίζονται οι προβολές της κινηματογραφικής κοινότητας του ΔΟΕΠΑΠ-ΔΗΠΕΘΕ του Δήμου Βόλου. Η ταινία θα προβληθεί σήμερα Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου στο Μεταξουργείο στη Ν. Ιωνία και τη Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου στο Αχίλλειο. Ώρα έναρξης 21.30.

«Θα μπορούσες ποτέ να με συγχωρέσεις;» – «Can you ever forgive me?», ΗΠΑ, 2018, σκηνοθεσία: Μάριελ Χέλερ, σενάριο: Νικόλ Χολοφσένερ, Τζεφ Γουάιτι, φωτογραφία: Μπράντον Τροστ, μοντάζ: Αν ΜακΚέιμπ, μουσική: Νέιτ Χέλερ, πρωταγωνιστούν: Μελίσα ΜακΚάρθι, Ρίτσαρντ Ε. Γκραντ, διάρκεια 107 λεπτά, διανομή Odeon.

Η αληθινή ιστορία της συγγραφέως Λι Ίσραελ που έμεινε γνωστή περισσότερο για τις παραχαράξεις κειμένων και υπογραφών διασήμων συγγραφέων με σκοπό τα προς το ζην, παρά για το έργο της. Η Χέλερ κάνει μια αξιοπρεπή ταινία που απογειώνεται από την εκπληκτική, δραματική, αιχμηρή ερμηνεία τής κατά τα άλλα κωμικού Μελίσα ΜακΚάρθι και από τον Ρίτσαρντ Ε. Γκραντ που, κάτω από το μπρίο του, έχει μια ευαισθησία που σπάει κόκαλα.
Ας παραδεχθείς πως είσαι 2.500% προκατειλημμένος ευνοϊκά στη θέα του Ρίτσαρντ Γκραντ ως Withnail 31 ολόκληρα χρόνια μετά τη μυθική ταινία του Μπρους Ρόμπινσον. Ας παραδεχθείς ακόμα πως με Λου Ριντ, Μπράιαν Φέρι, Πολ Σάιμον και «I’ll be seeing you» στο (έχει κι άλλα πολλά) soundtrack θα είχες αγαπήσει και πολύ μετριότερες ταινίες. Ας παραδεχθείς τέλος πως η Μελίσα ΜακΚάρθι, έστω κι αν δυσκολεύεσαι κάμποσο με το ώς σήμερα κινηματογραφικό της προφίλ, θα χρειαστεί περίπου 11 δευτερόλεπτα για να σε πείσει πως «εδώ σκόπευα να φτάσω πάντα κι ας μην το καταλαβαίνατε οι υπόλοιποι».

Είναι οπωσδήποτε στοιχεία που μετράνε αυτά, αλλά ποτέ δεν είναι αρκετά για να φτιάξουν καλή ταινία. Σίγουρα ούτε καν αρκετά για να ευφρανθείς τόσο μ’ ένα έργο. Πριν απ’ όλα όμως μια ταινία – κι αυτό πρέπει να το συνυπολογίζουμε οι γραφιάδες της – είναι να σου επισημάνει την ενδεχόμενη κυτταρική σου σχέση με το θέμα της, με την εποχή, με τις έγνοιες της. Κι εδώ η σύμπλευση είναι αρκετή για να συγχωρήσεις μικρά ατοπήματα, αρκετή ώστε να μη χορταίνουμε το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, μια από τις μεγάλες φιλίες του σινεμά, δίπλα σε όποια θέλετε από τις φημισμένες του παρελθόντος.

Εμείς του «Withnail & I» οι ασθενείς, βλέπουμε ξανά, 31 χρόνια μετά, μέσω ενός σεναριακού γραψίματος αισθαντικού κι οξυδερκούς (αξιότατη υποψηφιότητα, είθε και το βραβείο), τον δικό μας άνθρωπο Withnail, μ’ εκείνο το σπινθήρισμα στο βλέμμα, πάντα οξύ, πάντα εύθρυπτο δραματικά, πάντα χιουμοριστικό, πάντα καλόψυχο, πάντα κατάμονο. Λες κι εκείνη η πρώιμα ανδρική μελαγχολία του ’87, που ψυχανεμιζόταν πόσο ασυντρόφευτη ζωή θα ζήσει, επιβεβαιώθηκε/μετουσιώθηκε τώρα, σε τούτο εδώ το καλοδιαβασμένο δράμα που ολοκάθαρα τον αναβιώνει.

Προηγούμενο ΆρθροΕπόμενο Άρθρο
Μοιραστείτε το