Πολιτισμός

«Κυκλάδες» στο Ημερολόγιο 2019 του Μουσείου Ελιάς

Το Μουσείο Ελιάς και Λαδιού Πηλίου είναι ένα μικρό θεματικό Μουσείο στην Άνω Γατζέα Πηλίου, που ιδρύθηκε το 2008. Για δέκατη συνεχή χρονιά εκδίδει Ημερολόγιο με εικαστικούς καλλιτέχνες. Φέτος φιλοξενεί έργα του δασκάλου ζωγραφικής Δημοσθένη Κοκκινίδη, από την τελευταία του σειρά με τίτλο «Κυκλάδες».
Τα έργα του Ημερολογίου 2019 είναι προσφορά από τον ζωγράφο για το Μουσείο. Ανήκουν στη συλλογή Κυκλάδες και ολοκληρώθηκαν μεταξύ 2017 και 2018. Πρόκειται για πίνακες που είναι ακρυλικοί σε καμβά, μεγάλων διαστάσεων. Στα νέα του έργα, ο Δημοσθένης Κοκκινίδης ενσαρκώνει με το χρώμα τη νοσταλγία του και τη μοιράζεται με τον θεατή. Άλλωστε, έχει χαρακτηριστεί ως ο ζωγράφος του χρώματος.
Η παρουσίαση του Ημερολογίου στον Βόλο, θα γίνει την Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου, 19:30 στο Κτίριο Τσικρίκη του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στον Α’ όροφο, αίθουσα Ιατρείο. Στον χώρο θα υπάρχουν και μεταξοτυπίες των έργων του καλλιτέχνη.
Οι οργανωτές υπόσχονται τσίπουρο και ελιά!

Ο Κοκκινίδης μετρά πάνω από εξήντα χρόνια εικαστικής πορείας. Σπούδασε στην ΑΣΚΤ (1952-1957) με δασκάλους τους Σπύρο Παπαλουκά και Γιάννη Μόραλη. Τα δύο επόμενα χρόνια εργάστηκε με υποτροφία της ιταλικής κυβέρνησης. Μελέτησε τη λαϊκή και τη βυζαντινή τέχνη στο Άγιον Όρος και τη Λέσβο. Όντας υπεύθυνος του καλλιτεχνικού τμήματος του ΕΟΕΧ (1959-1961) ασχολήθηκε με την παραγωγική αξιοποίηση της νησιώτικης αγγειοπλαστικής.
Έχει έντονο προβληματισμό ως προς την κοινωνική λειτουργία των τεχνών και αυτό φαίνεται από το έντονο ενδιαφέρον του στις καλλιτεχνικές εφαρμογές και την αισθητική των χρηστικών αντικειμένων. Στο ίδιο ιδεολογικό πλαίσιο ανέπτυξε σημαντική δραστηριότητα ως ιδρυτικό μέλος της «Ομάδας Τέχνης Α» (1960-1967). Το 1972 έλαβε υποτροφία του ιδρύματος Ford. Συμμετείχε σε εκδηλώσεις και εκθέσεις ως ιδρυτικό μέλος της «Ομάδας για την Επικοινωνία και την Εκπαίδευση στην Τέχνη» (1974-1981). Το 1976 εξελέγη τακτικός καθηγητής στην ΑΣΚΤ, όπου ανέπτυξε αξιόλογο διδακτικό έργο, μέχρι το 1997 (διετέλεσε και πρύτανης της Σχολής, 1980-1982). Παραμένει κολορίστας με αφαιρετικές εξπρεσιονιστικές εντάσεις, χωρίς να χρησιμοποιεί μια τυπικά ρεαλιστική γραφή. Η συνύπαρξη της υψηλής ζωγραφικής ευαισθησίας με τη νηφάλια κριτική διάθεση χαρίζει στην τέχνη του μια ιδιαιτερότητα που δύσκολα θα περνούσε απαρατήρητη. Έπαιξε θετικό ρόλο στον εκσυγχρονισμό της ελληνικής τέχνης.

Προηγούμενο ΆρθροΕπόμενο Άρθρο

Μοιραστείτε το