Άρθρα

Αποχαιρετώντας τον Απόστολο Μπερσοφλιώτη

Του Πασχάλη Δήμου,
δάσκαλου

«Όταν δίνεις από τα υπάρχοντά σου, δίνεις λίγα. Μόνο όταν δίνεις από τον εαυτό σου, δίνεις αληθινά». Kahlil Gibran
Με αυτή τη φράση του σπουδαίου Λιβανοαμερικανού ποιητή και φιλόσοφου Kahlil Gibran θέλω να αποχαιρετήσω έναν ξεχωριστό συμπατριώτη, τον Απόστολο Μπερσοφλιώτη, που «έφυγε» στις 6 Σεπτεμβρίου 2022 στη Στοκχόλμη μετά από μία σύντομη, σκληρή αλλά και άνιση μάχη με μία εξαιρετικά επιθετική μορφή της επάρατης νόσου καθώς ως προσωπικότητα ταυτίζεται απόλυτα μαζί της.
Χτες Σάββατο, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Ριζομύλου, στον τόπο καταγωγής του πραγματοποιήθηκε το 40ήμερο μνημόσυνό του. Σαράντα ημέρες από την απώλειά του αλλά η θλίψη στους οικείους και φίλους του παραμένει μεγάλη.

Πέρα λοιπόν από την εκτίμηση και τα ειλικρινά συλλυπητήρια στους οικείους του για την απώλειά τους θα ήθελα με αυτό το κείμενο να κρατήσω ζωντανή τη μνήμη αυτού του καλού ανθρώπου. Ο κ. Απόστολος βρέθηκε στη Στοκχόλμη στις αρχές της δεκαετίας του ’60 μετά τη στρατιωτική του θητεία αναζητώντας μια καλύτερη μοίρα. Προκομμένος και δημιουργικός πέτυχε επαγγελματικά, αλλά δεν ξέχασε την πατρίδα του αποκτώντας μόνιμο χώρο κατοικίας και στον Βόλο, ώστε να περνά τον χρόνο των διακοπών του κοντά σε φίλους και συγγενείς κρατώντας ζωντανούς τους δεσμούς με την πατρίδα και μεταλαμπαδεύοντας αυτήν την αγάπη στα παιδιά και εγγόνια του. Το διάστημα παραμονής έγινε μεγαλύτερο μέσα στο χρόνο ιδιαίτερα μετά τη συνταξιοδότησή του.

Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του υπήρξε ένας άνθρωπος με ήθος και συνέπεια σε έργα και λόγια. Έγινε ένας ευτυχισμένος οικογενειάρχης, που δημιούργησε με την αγαπημένη του σύζυγο Δήμητρα μια «σωστή» οικογένεια, καμάρι στην παροικία μας στη Στοκχόλμη αποκτώντας δύο παιδιά, τον Ρήγα Αθανάσιο και την Ευαγγελία που συνεχίζουν τη ζωή τους βασισμένοι στις αρχές που έλαβαν από τους γονείς τους.
Θέλω, όμως, να αποχαιρετήσω τον καλό άνθρωπο, τον άνθρωπο με το ζεστό χαμόγελο και την ανοιχτή αγκαλιά, που έσπευδε να βοηθήσει με ανιδιοτέλεια τον διπλανό του, τον άγνωστο σε αυτόν συμπατριώτη που θα βρίσκονταν στη Σουηδία. Πραγματικά ο Απόστολος Μπερσοφλιώτης υπήρξε ένας ξεχωριστός άνθρωπος, ένας άνθρωπος που δε θα δίσταζε να αφήσει τη ζεστασιά του σπιτιού του μεταμεσονύκτιες ώρες και να κάνει ένα ταξίδι δύο ωρών από τη μία άκρη της Στοκχόλμης στην άλλη για να υποδεχτεί κάποιον που δεν ξέρει, αρκεί που του το ζήτησαν οι αγαπημένοι συντοπίτες του από τον Ριζόμυλο.
Αρκετοί εκπαιδευτικοί έτυχαν της φιλοξενίας και ζεστασιάς του σπιτιού του Απόστολου μέχρι να τακτοποιηθούν στη σκανδιναβική πρωτεύουσα, κατά τη διάρκεια της απόσπασή τους, μεταξύ αυτών κι εγώ με την οικογένειά μου.
Όλοι όσοι τον γνωρίσαμε από κοντά χάσαμε έναν αγαπημένο φίλο, έναν υπέροχο άνθρωπο. Γίναμε φτωχότεροι… Θα τον θυμόμαστε για πάντα με πολλή αγάπη…

Προηγούμενο ΆρθροΕπόμενο Άρθρο
Μοιραστείτε το